martes, 15 de mayo de 2012

3 de xuño: Parque de San Roque (Ribeira) - Parque Natural de Corrubedo


O domingo 3 de xuño fixemos unha ruta polo Concello de Ribeira, os puntos de encontro foron ás 9 diante da Casa da Cultura de Boiro e ás 9.30 no aparcamento do parque de San Roque (Hai que coller a estrada que vai dende a saída da autovía en Ribeira hacia Aguiño, a medio camino xa está sinalizado a man esquerda).

Esta foi unha saída distinta ás habituais, houbo ruta de sendeirismo e despois quedamos a comer xuntos,

A ruta de andar foron arredor de 16 km e levou arredor de 4 horas (paradas incluidas) e foi de dificultade baixa, é bastante chan e non presenta dificultades técnicas.



A salida é do aparcamento do periurbano de San Roque, a continuación fomos por detras do obradoiro cara ao monte da cidad, atravesamos a carretera que vai a Carreira na altura do cruce que sube ao mirador da RA, pasando a carretera xa se colle un camiño que hai á dereita e atravésase un piñeiral e vamos dar a debaixo do castro da cidad,de aí fomos bordeando toda a canteira ata chegar a carretera que vai a Artes, despois de andar uns douscentos metros por asfalto, entramos no parque do Vilar, andando polas suas corredoiras ata o rio de Artes, alí, despois de admirar as dunas máis as xunqueiras , e escoitar a lenda da cidad de Valverde e a historia do touro que se escoita bruar na noite de San Xoan, desandamos os pasos durante uns trescentos metros e por outros camiños do parque poñemos rumbo cara o centro de interpretacion, podendo observar algunas sendas do porco bravo, cerca do bar do parque, podemos apreciar os restos dunha canteira de pedra rosa (despois de pulila vendiana como marmol de Carrara). Seguimos rumbo aos muiños de Amendo (todos os anos faise neles unha muiñada, moese a fariña e nun deles, fanse as empanadas) a continuacion enfilamos ata o campo de Amendo e podemos apreciar  a lagoa de Vixan ,despois de pasar os campos, atravesamos a carretera do Vilar e poñemos proa ao lugar de Castro, dende aí empezamos a subir ata a cima do monte da Cidad e despois de escalar a pedra da RA baixamos ata a granxa e atravesaremos a carretera de Carreira a altura da ermida de San Roque , baixamos ata o rio de Pedrin e xa estamos de volta no parque, onde nos estaba esperando a comida, e un grupo de pandereteiras e algún gaiteiro para amenizarnos a comida.


Dar as grazas a Pachi por exercer de Faro de Corrubedo ao guiarnos por esta preciosa ruta e por preparar unha festa de cumpreanos sorpresa á chegada.


Lenda de Valverde e a Santa de Moldes
Hai moito, moito tempo, existía na parroquia de Olveira, concello de Ribeira (A Coruña), unha importante vila costeira chamada Valverde, habitual lugar de grandes comerciantes, áxiles mariñeiros e astutos negociantes. Alí chegaban mercar e vender xentes das máis lonxanas paraxes.
A industria pesqueira e mailo comercio eran bases sólidas e fortes que non facían máis que afianzar o carácter competitivo, orgulloso e individualista dos dirixentes da propia vila.
A riqueza e a fartura albergaban toda a vida da comunidade. Non había lugar para nada máis.
A pesar disto, as súas xentes amosábanse ledas, distendidas e amables. De feito, considerábanse pertencentes a unha vila privilexiada, xa que por unha banda o mar concedíalles peixe en abundancia e pola outra as negras terras eran moi ricas en fósforo e nitróxeno favorecendo as sementeiras de legumes e cereais.
Sen embargo, a medida que os días, meses e anos foron pasando, o afán dos habitantes por adquirir e posuír riquezas ía aumentando irremediablemente. Había disputas serias. Só se buscaba o propio beneficio. Cantas máis riquezas posuían, máis querían.
A propiedade das terras era o problema esencial. Uns protestaban porque as súas terras xa non producían como as do veciño; outros marcaban os lindes das propiedades de forma ilegal, invadindo e collendo un cacho de terra ao do lado; había moitos que pola noite ían roubar a colleita do veciño para vendela ao día seguinte na feira; algúns incluso chegaron a inundar as terras doutra persoa por pura envexa.
A riqueza e maila cobiza estaban a estragar a saúde da poboación, pero aínda así os seus dirixentes nin caso facían.
Paulatinamente os conflictos internos entre veciños ían dando paso a monumentais disputas sociais que requiriron a intervención directa do alcalde pedáneo.
Este era unha persoa ruín, sinónimo do que en verdade estaba a acontecer coas súas xentes, e en lugar de curar ao seu pobo das ansias de poder, non fixo máis que castigar aos culpables, que en realidade eran todos, impoñéndolles altísimas rendas co fin de agrandar aínda máis as súas arcas.
A situación na vila de Valverde era insoportabel. A agricultura case deixou de existir polo que o comercio desapareceu por completo; tódalas posesións estaban nas mans do alcalde tirano.
Certo día apareceu na vila unha muller cun meniño no colo. Levaba un manto branco cubrindo os seus lindos e escuros cabelos. Logo de percorrer triste e conmocionada cada curruncho da vila, presentouse na casa do alcalde. Este recibiuna cun semblante de certa intranquilidade e desacougo.
—¿Quen es ti? —dixo con certo aire de grandeza.
—Son María, e veño a anunciarlle que unha terrible maldición está a piques de envolver ao seu pobo. A cobiza e as ansias de riqueza están a acabar con el, e se vostede non fai nada, será o primeiro en coñecer a ira de Deus.
—Non me fagas rir, e marcha por onde viñeches, ¡Desvergoñada!.
Dunha batida pechoulle a porta diante dos fociños. María mirou desconsolada cara o ceo e derramou unha fermosa bágoa que caeu silandeira na impoluta fronte do seu precioso retoño.
Resignada, emprendeu camiño arriba, polas pistas de terra morna do monte da Curota tentándose alonxar o máis rápido posible da inmediata traxedia.
Camiño da Curota, María atopouse cun labrego, que estaba a rozar na herba coa súa gadaña. Este preguntoulle un tanto interesado:
—Boa dona, ¿onde vai tan de contado?
—Fuxo da fatalidade —respondeu ela concisa e sen sobresaltos.
—¿U-la fatalidade?
—Póñase a cuberto que velaquí a ben!
Entón o vento comezou a bruar e unha tormenta infernal recolleu toda a terra dos camiños, toda a area das praias, todas as árbores das fragas, e nunha enorme espiral dirixiuse violentamente cara a vila de Valverde que quedaría, en poucos minutos, totalmente sepultada.
Cando o furacán amainou, o labrego incorporouse asustado, ergueu a vista, e dende onde el estaba puido divisar o pobo de Valverde asolagado e enterrado baixo montes de area e lama.
O labrego viu entón como a muller continuaba andando como se ningún mal acontecese.
—¡Hei, ho!, ¿Como sabía o que ía suceder, señora? —dixo o labrego.
Ela non respondeu.
—¡Escoite! ¡Mire como quedou a vila de Valverde! —porfiou o vello.
—¡Eu, non quero ver tal! —dixo María dando as costas ao que acababa de suceder.
Nese intre, María e mailo seu neno permaneceron inmóbiles, igual ca un molde, e alí están, na capeliña do cruceiro de Moldes, ao pé da estrada da Curota e da Pobra, coma se un raio divino as tocase, ata o día de hoxe, onde é especialmente venerada polos devotos da Pobra do Caramiñal e de Palmeira. Chámanlle a Santa de Moldes ou a Nosa Señora de Belén, e fanlle festa o segundo domingo de maio.
A vila de Valverde dise que está aínda soterrada baixo un descomunal monte de area que actualmente ocupan as dunas de Corrubedo. Seguramente aínda hoxe poderíamos atopar algún vestixio da súa incomparábel riqueza de entón.
O pobo que media entre a ladeira do monte da Curota, é dicir, o lugar onde xace de costas a Santa de Moldes, e a vila de Valverde (as dunas), chámase Bretal (Ver tal), en clara alusión ás derradeiras palabras de piedade e misericordia da Virxe.
[Recreación da lenda por Duarte Fernández Vidal, de Santiago de Compostela http://www.galiciaencantada.com/)

martes, 17 de abril de 2012

13 de maio: Campolameiro

O domingo 13 de maio fixemos unha ruta polo Concello de Campolameiro, os puntos de encontro foron ás 9 diante da Casa da Cultura de Boiro e ás 10 no Parque arqueolóxico da Arte Rupestre de Camolameiro.

A ruta de andar iniciase no Parque Arqueolóxico de Arte Rupestre e vamos por camiños, pistas e algo de asfalto ata o río Lerez, onde camiñamos pola súa beira, despois fixemos a ruta do río Maneses e voltamos por camiños e pistas ao Parque arqueolóxico. Unha vez alí uns volveron para o Barbanza e outros quedaron a visitar o Parque arqueolóxico, é un centro de interpretación moi completo e  unha zona de 22 hectáreas de extensión, na que poidemos pasear e observar un conxunto excepcional de estacións rupestres nunha paisaxe moi semellante á do seu contexto orixinal, e unha recreación dun pequeno poboado no que se evocan aspectos da vida cotiá dos nosos antepasados da Idade do Bronce. Tedes maís información do Parque neste enlace http://www.paar.es/homeG.html

A ruta de andar son sobre 12 kilómetros e a duración aproximada 3 horas, a dificultade é media, fisicamente non é dura, pero ten algunha parte algo dificil á beira do rio, bastantes tiveron que descalzarse para pasar un regatiño, pois non lles serviu a ponte que lle construiron ;-)    .

jueves, 22 de marzo de 2012

Actividades de sendeirismo doutras entidades

O Club de montaña O Caxado organiza o domingo 8 de xullo IV travesía Fragas do alto Eume, 19 ou 28 km (con opción a facer un tramo en canoa).
Máis información e inscricións no telf. 681 365 713 e
http://clubmontanacaxado.blogspot.com.es/2012/06/blog-post_03.html

O Concello de Brión organiza actividades de sendeirismo 3 sábados nos meses de marzo, abril e maio
http://www.concellodebrion.org/actividades/cultura_deportes/pdf/Sendeirismo_Ruta_Tambre_web.pdf
http://www.concellodebrion.org/actividades/cultura_deportes/pdf/sendeirismo_abril_maio_2012.pdf
Inscricións e información 981 50 99 08.

A piscina de Rianxo organiza un fin de semana de sendeirismo no Caurel (5 e 6 de maio) e o Camiño de Santiago por etapas dende Baiona (empezan o 12 de maio), para inscricións e máis información no teléfono 981 86 0086.

martes, 13 de marzo de 2012

15 de abril Vilacoba - Toxosoutos - Brandia



Antes de nada destacar a puntualidade nas horas previstas e tamén a axuda e compañeirismo que tivemos uns con outros nos tramos máis complicados.
Os puntos de encontro foron ás 8.40  diante da Casa da Cultura de Boiro, e ás 9 na Casa do Concello de Lousame (Portobravo. A dificultade foi alta, houbo que ter certa axilidade e resistencia. A duración aproximada foi 6 horas (andando cos descansos incluidos).
Iremos en coche ata o inicio da ruta, deixaremos aos que non son conductores e levaremos coches para onde remata a ruta, o punto do inicio e o de remate están cerca indo en coche.

A ruta comenzou na Ponte de Vilacoba, contando 62 pes e 4 patas :)) para ir subindo ata a aldea.

 Encontramonos no paso unha mina de auga que esta a beira da pista que leva a minicentral. Xusto o chegar de novo o rio baixamos e subimos as duas escaleiras que nos deixan diante dela, onde. atentamente Samuel -encargado do edificio e do entorno- nos atendeu gustosamente as nosas curiosidades.
Monte arriba por un camiño empedrado centenario fomos a dar ao pequeno encoro que data de 1920 despois de ir por un fermoso e agradable paseo a caròn do canal.

Saindo da zona de vexetación alta pasamos polas pradeiras de Servia para ir en ascensión ata o monte Culou (478m) e despois de baixar, chegar a marxen do rio San Xusto e ata o seu entorno (fervenzas, ponte romanico, carballeira) do Mosteiro de Toxosoutos e seguir camiño abaixo ata Cabanetán onde a ruta volta á beira do San Xusto. Este pequeno tramo non é doado de camiñar xa que ten bastante desnivel e pouco sitio para poñer os pes, así que aquí axudados nalgún sitio por unha corda pasamos aínda que máis de un levou de recordo unha "cuada" :)), sin máis.

Xusto rematando este tramo está a papeleira de Boña semioculta pola vexetacion e xa máis abaixo (arredor de 500m) está a das Maceiriñas, ben visible por situación e dimensións (para información sobre as papeleiras poñede/buscade en internet "Asociación Buxa").

Camiñando un pouco por monte voltamos a beira do rio Vilacoba donde fixemos unha paradiña para que algúns dos camiñantes poideran ver a papeleira de Fontán, para despois rio abaixo rematar en Brandía.

Agradecemento unha vez máis o concello de Lousame pola colaboración (limpeza nalgún tramo) e a Samuel (encargado da minicental) pola sua amabilidade.



Se tedes fotos da ruta para compartir, enviadeas ao noso correo electrónico, despois as poñeremos no blogue.




lunes, 13 de febrero de 2012

11 de marzo Rio Te - A Muralla

 O domingo 11 de marzo fixemos unha ruta circular por terras rianxeiras, a ruta Río Te e A Muralla. encontrámonos ás 9 diante da Casa da Cultura de Boiro e ás 9 e 20 no aparcamento da Parrillada Barbanza, queda na carretera Ribeira - Padrón, indo dende Boiro, despois da recta do Araño e queda a man esquerda. Acercámonos nos coches ata a aldea de Ermida, xunto unha area recreativa con columpios.
 
A ruta de andar foron sobre 16 km, a duración (de andar con paradas incluidas) foi sobre 4 horas e media; empezamos a 130 metros de altitude, o inicio da ruta vai pola beira do río Te onde había unha alfombra marrón de follas de carballo, pasamos polo fermoso enclave, o Pozo Bastón, polas aldeas de Ferrería e Campelo, e rematamos a ascensión en A Muralla con 679 metros de altitude, disfrutamos das vistas e Daniela nos contou unha lenda do Pozo Gastón (http://galiciaencantada.com/dentro.asp?c=0&id=1551&n=o_pozo_bast%F3n).Baixamos por outra zona, pasando pola aldea de Vilar.  Dificultade: media-alta. 
Esta ruta foi marcada pola mancomunidade de municipios Arousa Norte e o Concello de Rianxo, parabéns por esa iniciativa. As fotos son de Paco


martes, 24 de enero de 2012

12 de febreiro Boiro-Noia


O domingo 12 de febreiro fixemos a ruta Boiro - Noia, unha ruta liñal (non é circular) na que case non se colle asfalto. Os puntos de encontro/saída foron ás 9 diante da Casa da Cultura de Boiro (Avda. da Constitución) e acercamonos en coches ata o final do Polígono industrial de Espiñeira (Boiro) xunto á nave de Cubregal.
O tipo terreno é mais ben pistas ata Tállara, despois ata Noia vaise por un camiño de monte moi bo que xa nos leva casi ata o final. O fin da ruta en Noia foi o Centro de Saúde de Noia, en San Lázaro.
Pasaremos polo Castelo de Tállara cos seus grandes outeiros e un castro.
   
   Dificultade: baixa. Duración estimada da ruta de andar  sobre 5 horas (paradas incluidas). Kilómetros: 17.



jueves, 19 de enero de 2012

ANDAINA SOLIDARIA

hola,os envio a todos el enlace de una aventura solidaria a la que nos hemos apuntado 6 chalados.Consiste en caminar 100km desde Olot a la Costa Brava pero antes tenemos que recaudar 1.500 euros para Intermon Oxfan y para eso necesito vuestra colaboración . Podéis donar dinero a través del enlace que os mando o si conoceis a alguien con empresas convencerlos para que nos donen dinero (en cuyo caso el equipo añadiría su nombre y logo en la camiseta) o algún objeto con el que después hacer una rifa.También os agradeceria que pasaseis este correo a vuestros contactos y así hacer una cadena.El dinero se puede ingresar directamente en la página y va para Intermon o dárnoslo en mano y nosotros nos encargamos de ingresarlo.A todo el que vea en la próxima ruta le voy a pedir como mínimo un euro(así que escapar si me veis) y vosotros podéis hacer colecta entre vuestros amigos y compañeros de trabajo.Teneis más información en la página de trailwalker.intermonoxfam.Por cierto el nombre de nuestro equipo es Tartarugas Team y lo formamos 4 personas del barbanza ( yo y Pachi entre ellos ),1 de Coruña y un barcelones.Tenemos hasta abril para conseguir el dinero,la andaina es el 5 de mayo.En la página web también iremos poniendo las actividades que hagamos para recaudar fondos y si alguien tiene una idea que avise.
http://trailwalker.intermonoxfam.org/es/equipos/ficha/tartarugas-team
gracias a todos,un saludo Loreto